Dende mediados de marzo non temos estas xuntanzas populares en Carballo. Son acontecementos que aledaban a semana que xa ía cara ó seu fin. Non eran nin un supermercado nin un bazar oriental, senón algo popular que axudaba á economía de moitas familias.
Os máis vellos de Bergantiños tiñan o nome de “feiras” para dous días da semana: IV feira, os mércores; V feira, o xoves. Foi S. Martín Dumiense quen, no século VI non quería nomes pagáns nos días da semana. Isto fai tamén hoxe a Liturxia da Igrexa. Tan só mantén os nomes de sábado e domingo porque son nomes relixiosos para xudeos e cristiáns.
Carballo disfruta destas xuntanzas uns 6 ou 7 días cada mes. Aquí chega o máis auténtico de Bergantiños. Froita e hortalizas da beira do mar, patacas de Coristanco, queixos de Laracha, apeiros de labranza, mobles de artesanía en madeira para cociñas, coitelos para ben cortar o molete… fabas, churros, afiadores, vendedores da ONCE.
Cando chegan as eleccións, aquí reparten propaganda os partidos que se presentan.
A fala que podemos escoitar é galego común. Coa súa retranca e fraseloxía. En Santiago, onde tamén había feira os xoves (con gando vacún, porcino e bovino incluídos) algún dos nosos mellores escritores galegos acudía ás tabernas para escoitar a auténtica fala galega, estimulada polas cuncas de viño do ribeiro. Tamén os “tacos” dos galegos tiñan o seu lugar, sonoridade e gracia.
Sabe o bergantiñán devoto que os xoves son días preferentemente eucarísticos. Vai á cripta da igrexa parroquial para contar ó Señor as súas penas, esperanzas e dores.
Levan as bolsas, os carros da compra, os paraguas, pero o Señor síntese moi acompañado por aquela oración intensa das xentes de Bergantiños. Tamén isto botamos de menos.