A mediados de maio, hai en bastantes parroquias do noso rural a festa de S. Cidre. Creada por cofraderías, mutuas do campo galego, para pedir a protección do santo e seguir o seu exemplo de labrego cristián.
Os vellos lembramos os tempos nos que os paisanos máis favorecidos tiñan catro vacas, un par de bois, faco ou égoa e na matanza sacrificaban tres cochos. Había caseiros, caseteiros que malamente se defendían. Os apeiros dos que se dispoñía eran: o carro, a grade, o canizo, o arado. Todo en madeira. Viñeron despois vesos de ferro, que eran gran sacrificio para os bois e para o mozo que tiña que erguelos da terra. Tamén de ferro, sementadoras e sachadoras. Por 1.960 xa o tractor dominaba nos labores do noso campo. Foi unha liberación. Anque é unha máquina que pode envorcar con tristes consecuencias.
Empezou unha carreira de renovación das explotacións familiares. Aparecen novas granxas con gran número de cabezas de gando. Moitas facendas que vivían do campo, desisten e pechan, por gastos moi elevados.
A gandería fíxose intensiva, os hórreos quedan como monumentos dun pasado que hoxe admiramos. A vaca rubia galega perde posición ante a frisona, máis productora de leite.
Como memoria do pasado, hoxe hai aldeas que escenifican a malla do liño, cos manlles propios; ou tamén a malla do trigo coas máquinas que percorrían as aldeas.
Hoxe, a realidade do mundo labrego é difícil. Os costes da maquinaria, combustibles, fertilizantes, pensos, electricidade… fai que se vaian reducindo as explotacións agrícolas. Anque hai máis producción de leite, maior número de reses. Paro non hai a rentabilidade correspondente ó esforzo permanente, de acotío, que a familia labrega ten que soportar.
De vez en cando, as nosas estradas son testemuñas do descontento dos labregos: tractoradas, manifestacións, que teñen lugar en España, en toda Europa. Algunha vez, en sinal de protesta, guindan o leite, ou distribúen frutos do campo gratuitamente.
Os que somos descendentes do mundo rural sentimos na alma a marxinación que sufren os nosos labregos. Valoramos o que fan as Escolas de Formación Agraria como Fonteboa, en Coristanco. Alí imparten unha formación integral, técnica e práctica. Os alumnos visitan explotacións no extranxeiro. Así teremos o labrego do futuro, unha clase acreditada pola súa vocación agrícola que redimirá co seu saber á nosa Galicia de tempos estreitos do pasado