Chegados a este derradeiro domingo de septembro sentimos a chamada de Afaber, que nos fai presente unha enfermidade que despersonaliza a aquel home ou muller que se vexa afectado.
Todos somos, tristemente, candidatos a padecer o alzhéimer, ou a ter familiares, veciños, con ese mal, tantas veces progresivo.
En Carballo hai unha directiva presidida por Xesús Villar que se desvive por atender ós enfermos de Carballo e arredores. Os medios de que dispoñen, os locais para acoller a cantos queren ingresar, son insuficientes. As xestións por mellorar son constantes, pero as dificultades son crecentes.
A experiencia que teño orixinada polas miñas relacións con Afaber permíteme afirmar que os alí acollidos son tratados con todo humanismo, respecto, cariño. Máis ca profesionais, son almas xenerosas as coidadoras. Os enfermos levan inscritos no seu corazón, de por vida, os nomes das enfermeiras. Estas, pola súa parte, síntense como familiares dos enfermos, saben das súas peculiaridades, manías, sentimentos relixiosos, amor pola natureza. Bótanos de menos cando por unha ou outra razón os enfermos non poden asistir ás clases ou horas de recuperación. E se chega a separación que impón o falecemento, a tristura, a emoción, invade o corazón de cantos son o equipo directivo e terapéutico de Afaber en Carballo. Se as circunstancias o permiten, Afaber faise presente na dolorosa hora do pasamento dos enfermos. E as familias quedan para sempre agradecidas ós que fundaron e manteñen Afaber en Carballo.
Honor e gloria para tanto ben que Afaber fai entre nós.