Aquel inmortal cuarteto

por

     “Toca Rus, Silván e Traba

     Bértoa, Verdillo, Carballo,

     Sísamo, Goiáns e Cances

     Xornes, Leiloio e Tallo.”

Descoñecemos o autor. Quizais para sempre anónimo, como aquel do gran soneto: No me mueve mi Dios para quererte…da fala castelá.

Parécenos que aquel cuarteto amosa a inspiración do pobo bergantiñán, de manifesta vocación poética en homes e mulleres desta terra.

Podemos situarnos.

Un bergantiñán abre a fiestra da súa casa, nunha alborada de domingo, cando non cantan os carros, nin o gando ara nas leiras, polo tanto, todo é silencio e frescor. O Sol ilumina as aldeas bergantiñás. As campanas das igrexas chaman á Misa, repenican, alegran o día. Onde queira que estea un bergantiñán, sentirá e identificará as campanas de cada parroquia.

Coñece o baladar de cada unha, o seu ton, a súa arte ao repeñicar… Diversas parroquias para celebrar a mesma Fe. Cada comunidade coa súa historia secular e singularidades, pero todas unha familia que levantou e coidou as súas igrexas, de xeración en xeración. Hoxe, todos admiramos ese glorioso pasado.

Examinemos, a arte, dos versos que compoñen aquel cuarteto.

-Son versos octosílabos, que é unha medida nas cántigas bergantiñás.

-En cada verso van tres parroquias contiguas, que sentían mutuamente

o tanxido das campanas propias.

-A primeira sílaba de cada verso é tónica, a derradeira é átona, sempre

esta en palabra grave.

-Para axustarse a estes principios, vexamos os recursos que presenta a

composición:

O 1º verso empeza por toca (tónica) pois a palabra Rus, monosílaba, non servía para portar o acento inicial.

Para encher ben as oito sílabas, nos dous últimos versos engádese a conxunción e.

Item, para manter o comenzo en tónica, empezamos o último verso en Xornes (non en Leiloio). Alteración que fai este modesto redactor en melloría, entendemos, da admirable composición.

-Resulta que, lidos os versos coa debida pausa en cada un, prodúcese un

efecto de muiñeira no oído do observador. Fagan a proba. Precisamente ese aire de muiñeira é o que moitos campaneiros, sacristáns, daban ó seu repenicar.

Remato.- Sento envexa. Quixera eu ser o autor de tanta maravilla literaria.

Parabéns ao pobo bergantiñán

 

 

 

También te puede Interesar

× ¿Cómo puedo ayudarte?