Empezou por iso: unha landra sementada en terra ben labrada e abonada.
Prendeu deseguida. Empezou a medrar. Cada verán, unha medra máis e cada ano afondaba as raíces na terra.
Resultou un carballo cerqueiro, duro, rexo, nobre. A chuvia do inverno regaba aquela paraxe; os ventos abaneaban as pólas para que cobrasen fortaleza; nos veráns, lucían verde cabeleira que daba sombra ós que se acollían o pé daquela frondosa árbore; os paxaros cantaban, asubiaban, sentados naquela segura enramada; no outono, o carballo, xa veterano, sementaba landras que a veciñanza, agradecida, recollía para plantar árbores semellantes nas súas aldeas. Así xurdiron tantas carballeiras entre nós.
Esta é unha parábola bergantiñá. Inspirada, case copiada, das que lemos no Evanxeo.
A Fe nace nun corazón que acolle con humildade a Palabra de Deus.
De nenos, temos unha Fe suficiente para esa idade. Terá que ir crisando en nós, cómpre coidala moito.
Unha Fe xa adulta, evanxeliza, promove a Fe nas persoas.
Cada parroquia, un carballo que significa e proclama a Fe. E así irá pasando ás novas xeracións.