As misións populares nas nosas parroquias supoñían a concentración de moitos fregueses. Os misioneiros ensinaban cantos con alusión expresa á parroquia misionada. Había unha certa emulación na aportación de imaxes e cruces parroquiais por cada freguesía. Rematada a misión poñíanse á venta devocionarios como Áncora de Salvación, Camino Recto… que tiñan letra para cantar, sobre unha fórmula musical común, os gozos e laudes do santo preferido, ou das Ánimas, etc.
Presentamos dúas oracións:
É un acto de contricción. Propio do comezo do Santo Rosario. Algo semellante aínda o temos oído no noso tempo. Así: Dulce Jesús de mi vida que en la Cruz estáis por mí…(De vellas edicións do Catecismo do P. Astete).
Tratemos de recuperar o verso orixinal:
“En el Monte murió Cristo.
Dios y Hombre verdadero,
no murió por sus pecados
que murió por los ajenos.
En la Cruz estaba clavado
con tres clavitos de acero
¡Dulce Jesús de mi vida!
de mi hermano su cordero.
O sea aquel pecador
que más ofendido tenga
una y mil veces me pesa
ofender a Dios tan bueno.
A vos, Virgen del Rosario
este rosario os ofrezco
para que vos lo ofrezcáis
a vuestro Hijo verdadero.
Que si vos lo ofrecéis
seguro tendré el cielo.
No tengo más que os dar
cuanto tengo todo es vuestro
tengo un alma prestada
para que goce en vuestro reino
por los siglos de los siglos
Amén”
(continuará no próximo número )
