Faremos unha pequena pescuda no que el mesmo nos conta.
– EMPEZAMOS, POIS, POLO POEMA “O DOLMEN DE DOMBATE”.
Cando ía dacabalo para Nemiña pasaba mesmo a rentes del. A esta parroquia de Nemancos levaba consigo Pondal as gramáticas de Nebrija e de Villafañe. Aquel é un erudito latinista dos séculos XV e XVI. O seu saber na lingua clásica derivaba tamén no castelán. Villafañe sería un gramático na lingua grega. Pondal ía estudar estas tres linguas co párroco de Touriñán e Nemiña que era D. Cristovo de Lago, familiar (dixéronme que era tío) do xoven Pondal.
Polo tanto, tiña unha rama familiar cristiá que chegaba a el, e, en Nemiña-Touriñán vería o que o seu familiar facía no labor parroquial: Misa, Rosario, Catecismo,… todo isto coñecía Pondal. E xa que ía aprender latín é de supoñer que practicaría esa lingua no axudar á Misa, que faría para con seu tío en correspondencia á dedicación del para con Eduardo.
A parroquia de Touriñán tiña na aldea de Vilela, en Nemiña, unha escola. Quizais algún tempo ambas parroquias non estivesen unidas, e, diso, o local-escola na que, sendo de Nemiña, exercía celosamente o párroco das dúas freguesías. Ou ben, sería Nemiña un centro de comunicación (camiños) de mellor acceso para nenos que buscasen instrucción. De Ponteceso a Nemiña hai uns 30 quilómetros. Camiñata para ir dacabalo e permanecer, pois, unha tempada na casa reitoral de Touriñán na que moraba D. Cristovo.
E xa que o moziño Eduardo ía prepararse en linguas clásicas, pensaría ir para o Seminario, coma seu tío? Non o sabemos. O estudiante foi para Santiago como bacharel e, despois, alumno de Medicina.
(continuará)